Δ367.δ Μικές Ανατολέας, «Μια συνομιλία», Οθόνη 122 (17.3.1928) 1.
«Στο περασμένο μας φύλλο υποσχεθήκαμε να πούμε ορισμένα πράγματα στον κ. Κ. Π. Καβάφη. Ο διάβολος τα ’φερε ν’ αντιστραφούν οι όροι. Έτσι, αντί να του πούμε, μας λέγει εκείνος. Δηλαδή δεν μας λέγει και πολλά, αλλά από τα λίγα που παραθέτουμε σε γειτονική στήλη και από τον τρόπο που μας τα λέγει – τον αιώνιο καβαφικό τρόπο – οι αναγνώσται μας, προπαντός όμως όσοι τον ξέρουν καλύτερα, θα βγάλουνε πολλά.
Μια συνομιλία / (Εκ του φυσικού)
«Στην οδό Lepsius, τρεις πόρτες πέρα από το Νο 10 – σπίτι του Καβάφη και γραφεία της Αλεξανδρινής Τέχνης – συνάντησα τον φίλο ποιητή Κ. Π. Καβάφη.
Αν και σκοτεινά, με γνώρισε, τον γνώρισα και χαιρετιστήκαμε.
Ακολούθησε η επόμενη συζήτηση που παραθέτω ατόφια, σύμφωνα με την υπόσχεση που δώκαμε στο περασμένο μας φύλλο.
Καβάφης: Τί εννοούσες, Ανατολέα, με το σημείωμά σου της περασμένης Οθόνης;
Ανατολέας: Εννοούσα πως είσαι προσωπικώς υπεύθυνος για όσα γραφήκανε στην Αλεξανδρινή Τέχνη σχετικά με τη γνώμη του ποιητή Βελμύρα, πως Ο ΚΑΒΑΦΗΣ ΣΦΕΤΕΡΙΖΕΤΑΙ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ, που εγώ από τεχνική ανάγκη τύπωσα με κεφαλαία γράμματα.
Κ.: Αυτή την τελευταία λεπτομέρεια δεν την ήξερα εγώ.
Α.: Την ήξερες και την καλοήξερες, αφού και τον Πάργα ρώτησες και σου το είπε, και γω σου την εξήγησα.
Κ.: Δεν θυμούμαι παρόμοιο πράγμα, αλλά, και αν υποθέσουμε πως το ήξερα, τί σχέση έχω εγώ με τους πολύ φίλους μου της Αλεξανδρινής Τέχνης;
Α.: Έχεις και πολύ έχεις, γιατί τίποτε δεν γίνεται, τίποτε δεν τυπώνεται μέσα κει, χωρίς να ρωτηθεί, να συγκατανέψει ή και να υπαγορέψει ακόμη ο Καβάφης.
Κ.: Δεν είναι αλήθεια αυτό, άλλωστε ο Αλέκος (εννοεί τον κ. Σεγκόπουλο, σύζυγο της κ. Σεγκοπούλου, διευθύντριας της Αλεξανδρινής Τέχνης) αλλάζει πια σπίτι. Πλην όμως είμαι απολύτως σύμφωνος με την δριμείαν απάντηση των πολύ φίλων μου, γιατί και η φράση του Βελμύρα πως σφετερίζουμαι τον τίτλο του ποιητή είναι πολύ δριμεία.
Α.: Όταν όμως ο Γιοφύλλης λέγει πως μέσα σε μια Αίγυπτο δεν υπάρχει παρά μια αξία: ο Καβάφης, και γράφεται με κεφαλαία, τότε αυτό είναι σωστό, δεν είναι παιδαριώδες, και ενώ … η γνώμη σου συμπίπτει με εκείνην του Γιοφύλλη, τα κοπέλλια σου βουβαίνονται. Μη λησμονείς δε πως τη γνώμη του Βελμύρα μάς την έστειλε ο αθηναίος placier σου: ο Μάριος Βαϊάνος.
Κ.: Δεν μου λες, Ανατολέα, σου ’κανε ο Πάτσης και το σκίτσο σου με την συνομιλία μας;
Α.: Ναι, αλλά τί σχέση έχει ο Πάτσης και το σκίτσο μου με την συνομιλία μας;
Κ.: Ω! πολύ καλός τεχνίτης ο Πάτσης. Να του πεις να το εκθέσει, Ανατολέα.
Α.: Αυτό δεν θα γίνει, κ. Καβάφη, γιατί δεν ήθελα να εκτεθεί, και γι’ αυτό του το πήρα αμέσως.
Κ.: Πού πας απ’ εδώ;
Α.: Στον Σκαραβαίο του Ταχυδρόμου· το θεωρώ δε ευτύχημα που σε βρήκα απόψε· έτσι δεν θ’ αναγκαστώ να γράψω άρθρο για να ξαναπείς πως “ο Ανατολέας δεν είναι φίλος μου” – γιατί είμαι φίλος σου, όπως και τόσοι άλλοι που θεωρείς εχθρούς σου. Θα δημοσίεψω όμως τις δηλώσεις σου. Γεια σου, κ. Καβάφη.
Κ.: Γεια σου, Μιχαλάκη».
Βλ. και (Δ367.β}.
Δ368.β
