Δ98 Πόλυς Μοδινός / Αλέκος Σεγκόπουλος: Διάλεξις περί του ποιητικού έργου του Κ. Π. Καβάφη καμωμένη στον επιστημονικό σύλλογο «Πτολεμαίος Α΄» στις 23 Φεβρουαρίου 1918. Αλεξάνδρεια 1918. 2 γρόσια γερά.
20 × 14 εκ. ~ 16 σ.
Εμπεριέχει και το Α156. Ξανατυπ. στα Δ1285, Δ1607.η, Δ3681.
Στα 1949 (στο Δ930.24), ο Τίμος Μαλάνος έγραφε: «Τα μόνα άξια λόγου σχόλια πάνω σε καβαφικά ποιήματα είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτά που αποτέλεσαν την ομιλία που, ο νεαρώτατος την εποχή εκείνη Α. Σεγκόπουλος, έκανε το 1918 στο σύλλογο “Πτολεμαίος”. Ο Σεγκόπουλος αναλύει, σαν έμπειρος τεχνίτης, 4 ποιήματα και συγκεκριμένως “Τα επικίνδυνα”, “Επήγα”, “Μακρυά” και “Επέστρεφε”. Αλλά θα πρέπει κανείς να μην έχει γνωρίσει καθόλου τον Κ., να μην έτυχε να τον ακούσει ποτέ τον ίδιον να ενδιατρίβει πάνω σε ποιήματά του, για να μην αναγνωρίσει αμέσως, σ’ αυτές τις πολύ λίγες, δυστυχώς, σελίδες του Σεγκόπουλου, αυτούσιο τον ποιητή. Το κείμενο αυτό, πούδωσε στον κ. Σεγκόπουλο την ευκαιρία να παρουσιαστεί, εδώ και 30 χρόνια, για πρώτη και τελευταία φορά στο λογοτεχνικό στίβο, το θεωρώ απ’ τα πολυτιμότερα κατάλοιπα του ποιητή, και είμαι ο μόνος που επωφελώς, ως τώρα, το έχω χρησιμοποιήσει στις μελέτες μου. Θα πρέπει, χωρίς άλλο, μία φορά να αναδημοσιευτεί».
Στα 1963, στο Σχεδίασμα, 694, ο Τσίρκας έγραφε: «Εισαγωγή στη διάλεξη έκανε ο Πόλυς Μοδινός, αποκαλώντας, μεταξύ άλλων, τον Κ. παρηγορητή και διδακτικό. Η ίδια η διάλεξη του Σεγκόπουλου είναι ένα πολύτιμο ντοκουμέντο, γιατί, χωρίς αμφιβολία, πια, είναι γραμμένη από τον ποιητή. Αναλύει τέσσερα ποιήματα: “Τα επικίνδυνα”, “Επήγα”, “Μακρυά” και “Επέστρεφε”. Στο τέλος παραθέτει και τα “Κεριά”. Όλα στην οριστική τους μορφή που βρίσκονται στην έκδοση 1935. Είναι η αυθεντικώτερη ερμηνεία αυτών των ποιημάτων κ’ ένας δυνατός φωτισμός στα μυστικά της ποιητικής του Κ.: το ειδικό βάρος των λέξεων, η θέση τους, ο ρόλος του τίτλου, της στίξης· πώς λειτουργεί η έμπνευση, πώς γίνεται η σύνθεση, η σχέση του ενός με το άλλο ποίημα, οι προεκτάσεις, τα συμπληρώματα. Μια τολμηρή πράξη: να διδάξει ο ίδιος το Αλεξαντρινό κοινό πώς πρέπει να διαβάζει την ποίησή του. Τολμηρή αλλά δικαιωμένη. Μόνο στους μεγάλους συγχωρούνται αυτά. Τολμηρό ήταν και το κήρυγμα της ηδονολατρείας, της ηδονοθηρίας για το συμφέρον της Τέχνης. Σκανδάλισε μερικούς, μάλιστα δύο φιλολογούσες κυρίες σηκώθηκαν και φύγαν επιδεικτικά. Αλλά ο Κ. ζητούσε προπαντός να τραβήξει την περιέργεια των νέων πάνω στην τολμηρή, την ανορθόδοξη ποίησή του. Η διάλεξη, μαζί με την εισαγωγή του Πόλυ Μοδινού, τυπώθηκε τον ίδιο χρόνο και σε βιβλιαράκι στην Αλεξάντρεια». Γενικότερο σχολιασμό του περιεχομένου της διάλεξης, καθώς και των αντιδράσεων της εποχής, βλ. στο Κριτική, Οκτ. 1978, 382-283.
Δ1607.κ , Δ2278
