Δ768 Τίμος Μαλάνος: Ένας μαθητής του Καβάφη. [Στο βιβλίο του:] Κριτικά δοκίμια. Αλεξάνδρεια 1940, 55-64.
Για τον Αλέξανδρο Μάτσα. Βλ. και άλλες αναφορές στον Κ. στα λοιπά δοκίμια του βιβλίου, κυρίως: «Αντιθέσεις υπερρεαλισμού και αγνής ποιήσεως. Ο Ελύτης», σ. 51-52 (συσχετισμοί Κ.-Ελύτη), «Είναι ποιητής ο Καρυωτάκης;», σ. 71-72 και 75-76 (συσχετισμοί Κ.-Καρυωτάκη). Ολόκληρο το βιβλίο ανατυπώθηκε το 1943 στην Αλεξάνδρεια και περιλαμβάνεται στο Δ819, καθώς και στο Δ3021.
ΚΡΙΣΕΙΣ:
Δ768.1 Γ. Μυλωνογιάννης: Το βιβλίο. Νεοελληνικά Γράμματα 179 (4 Μαΐου 1940).
Δ768.2 Μιχ. Ροδάς: Χειρόγραφα και βιβλία. Η Αλεξάνδρεια και η Ήπειρος. Ελεύθερον Βήμα, 29 Ιουλ. 1940.
Δ768.3 Κλέων Παράσχος: Η κριτική του βιβλίου. Νεοελληνικά Γράμματα 194 (17 Αυγ. 1940).
Δ768.4 Γιάννης Χατζίνης: Η ζωή του βιβλίου. Πνευματική Ζωή 4 (Σεπτ. 1940) 186-187.
Δ768.4.β Λευτέρης Γιαννίδης, «Τίμου Μαλάνου: Κριτικά δοκίμια», Πάφος 9 (Σεπτ. 1940) 310-314.«[…] Η μελέτη του για τον Καβάφη, αν και πολύ μονόπλευρη, αν και χρησιμοποιεί μια μέθοδο με πολύ περιωρισμένες δυνατότητες προκειμένου για την ποίηση, ώστε ν’ αδικεί, γενικά, τον αλεξαντρινό ποιητή, δεν παύει, εντούτοις, να είναι μια συμβολή στη μελέτη του καβαφικού έργου από τις πιο σοβαρές. […] Κι όμως ο κ. Μαλάνος δε δίστασε να πάρει στα χέρια τον Καβάφη, να τον ξαπλώσει σ’ ένα επιστημονικό τραπέζι, να βάλει έπειτα στα μάτια το φακό της ψυχανάλυσης και ν’ αποφανθεί: Σεξουαλική διαστροφή! Αν, βέβαια, ο Καβάφης ήταν ένας κοινός άρρωστος, νευρωτικός, πέστε, που δεν έχει καμμιά σχέση με την ποίηση, κι ο κ. Μαλάνος ένας γιατρός που εφαρμόζει για τη θεραπεία των αρρώστων του την ψυχανάλυση, τότε το πράγμα δεν θα είχε καμμιά απολύτως σημασία. Ελάτε, όμως, που ο Καβάφης είναι ποιητής – ισόθεος – κι ο κ. Μαλάνος κριτικός. Ε, τότε το πράγμα έχει, μου φαίνεται, κάποια σημασία. Και δεν ήταν παρά να διαφωνεί ριζικά κανείς, όταν ο κ. Μαλάνος, μιλώντας για την “Πόλη” ή για τα “Τείχη”, αποφαινόταν πως ο Καβάφης έγραψε τα δυο αυτά τραγούδια του, γιατί, διεστραμμένος σεξουαλικά όπως ήταν και μη μπορώντας να ικανοποιεί τα διεστραμμένα του ένστικτα σ’ ένα σεμνότυφο κοινωνικό περιβάλλον όπως η Αλεξάντρεια, ένοιωθε την ανάγκη φυγής να γίνεται στην ψυχή του δράμα! […] Προσωπικά πιστεύω πως οι προθέσεις της [εργασίας του] είναι τουλάχιστο αγνές, εντελώς διαφορετικές από τις προθέσεις του κ. Αλιθέρση στο δικό του βιβλίο για τον Καβάφη. Μονομερής αλλά τόσο πρωτότυπη και τόσο μεθοδική, με το πλήθος των παρατηρήσεών της, παρουσιάζει το ενδιαφέρον που πολύ λίγες άλλες παρουσιάζουν. […]»
Δ768.5 Λ. Παυλίδης: Η κριτική του βιβλίου. Τα Παρασκήνια 125 (5 Οκτ. 1940) 4.
Δ768.6 Λέων Κουκούλας. Νέα Εστία 29 (15 Απρ. 1941) 355-356.
