Δ72 Ροβέρτος Κάμπος [= Πέτρος Μάγνης;]: Το ποιητικόν έργο του Κ. Π. Καβάφη. Κάιρο [= Αλεξάνδρεια] MCMXII.
28 × 19 εκ. ~ 24 σ. (xx + 4λ.)
Ξανατυπ. στο Αφιέρωμα ΕΤ, 640-644. Για την ταυτότητα του ψευδώνυμου Ροβέρτου Κάμπου, που συνήθως ταυτίζεται με τον Πέτρο Μάγνη, πβ. Δ1861, όπου ταυτίζεται με τον Νίκο Αμοιραδάκη. Η κρατούσα άποψη δέχεται ότι τόπος έκδοσης του βιβλίου δεν είναι το αναφερόμενο Κάιρο, αλλά η Αλεξάνδρεια. Ο Τσίρκας, αναδημοσιεύοντας το κείμενο στο Αφιέρωμα ΕΤ, σημειώνει: «Κυκλοφόρησε στην Αλεξάνδρεια στα 1912, τυπωμένο τάχα στο Κάιρο […]. Για πολλά χρόνια στο αρχείο των σεσημασμένων Καβαφοφάγων, το δελτίο του γενάρχη τους Ροβέρτου Κάμπου έμενε δίχως φωτογραφία. Αλλά πάνε τώρα είκοσι χρόνια που ξέρουμε πως πίσω από το λεβαντίνικο αυτό ψευδώνυμο κρυβόταν ο ποιητής Πέτρος Μάγνης, δηλαδή ο Κ. Γ. Κωνσταντινίδης. Ο ίδιος ποτέ δεν παραδέχτηκε δημόσια την πατρότητα του λίβελλου που έθρεψε τον αρνητικό οίστρο πολλών. Στην ωριμότητά του, όταν απελπίστηκε πως θα έπιανε τη Φήμη με τα δικά του δίχτυα, μιμήθηκε Καβάφη. Δικαιοσύνη».
Ο Τσίρκας και πάλι, στο Σχεδίασμα, 691, σημειώνει: «Είναι μια εκτόξευση πίκρας και φθόνου, η πρώτη σε σχήμα βιβλίου στην Αλεξάνδρεια. Τις επικρίσεις του θα επαναλάβουν όλοι οι Καβαφοφάγοι: πεζή γλώσσα, ξεραΐλα ιδεών, απουσία αισθήματος, περιγραφών, χάρης, αρμονίας. Κι ένα δειλό υπονοούμενο για τα ωραία σώματα. Πίσω από τη μάσκα του Κάμπου κρυβόταν ο ποιητής Πέτρος Μάγνης. Αλλά δεν τόλμησε ποτέ ν’ αναγνωρίσει την πατρότητα του λίβελλου».
Για μια γενική επισκόπηση των μέχρι το 1978 απόψεων γύρω από το λίβελο, βλ. Κριτική, Μάρτ. 1978, 110-113, όπου προσκομίζονται και άγνωστα στοιχεία για τον Νίκο Αμοιραδάκη. Πβ. Δ1861, Δ1945, Δ1994.
ΚΡΙΣΕΙΣ:
Δ72.1 Κ. Ν. Π[αππάς]. Νέα Ζωή Αλεξάνδρειας 7 (1911-1912) 266-268.
Δ72.1.β «Το ποιητικό έργο του Καβάφη, Κάιρο», Χρονικά, Κωνσταντινούπολη, 17 (1.4.1912) 211-212.«Ο κ. Ροβέρτος Κάμπος μάς έστειλε μια μικρή μελετίτσα καλλιτεχνικά τυπωμένη για το έργο του ποιητή κ. Καβάφη με τον τίτλο: Το ποιητικόν έργο του Κ. Π. Καβάφη. Τον κ. Κ. Π. Καβάφη δεν τον καλοξέρουμε. Διαβάσαμε λίγα του ποιηματάκια στην Νέα Ζωή και τα Γράμματα της Αλεξάντρας και δυο κριτικές, μια του Γρ. Ξενόπουλου στα Παναθήναια και μια της Πετρούλας Ψηλορείτη στο Νουμά. Και οι δυο αυτές κριτικές ήταν ενθουσιαστικές, δηλ. ασυμβίβαστες με τα ποιήματα που διαβάσαμε. Τα ποιήματα αυτά φανέρωναν την πεζότητα του ποιητή, την τάση για να επιδειχτή για πολυμάθεια και ιστοριομάθεια, την απόπειρα να φιλοσοφήση και να δείξη πως ετοιμάζει νέο δρόμο στην ελληνική ποίηση και ακόμη και στη γλώσσα, μια ακαλαίστητη και ακατάστατη γλώσσα όσο παίρνει. Καμμιά φορά στα στιχουργήματα που διαβάσαμε φαινότανε κι ο ποιητής – ένα δυο ποιηματάκια του μπορούνε να διαβαστούνε με ευχαρίστηση. Η μελετίτσα του κ. Ροβέρτου Κάμπου έρχεται να συμφωνήση μαζί μας και να ισοπεδώση τα ποιήματα που δε διαβάσαμε με τα ποιήματα που διαβάσαμε. Αλλά μ’ όλες τις ορθές εδώ κι εκεί σκέψες του κ. Ροβέρτου Κάμπου, παρατηρούμε πως κάτω από τις γραμμές της μελετίτσας του βρίσκεται κάποια πίκρα και κάποια χολή, που κάνει την κριτική του ν’ αποτείνεται περισσότερο προς το άτομο του κ. Καβάφη παρά προς τα ποιητικά του έργα. Και μια τέτοια κριτική μπορεί να κριθή πάντα από την κακή της όψη. [...]»Βλ. και Δ72.
Δ72.2 Ηλ. Π. Βουτιερίδης. Παναθήναια 12 (15 Απρ. 1912) 27.
Δ72.3 Γρ. Ξενόπουλος. Καιροί, 16 Απρ. 1912.
Δ1607 , Δ2278 , Δ1607.κ
