Δ223 [Γιάννης] Ψυχάρης: Ένας καραγκιόζης. Κριτική και Τέχνη 2 / 3 (Δεκ. 1924) 95.
Επιστολή, γραμμένη μονοτονικά, προς το περιοδικό:
Φίλε Παπαδήμα,
Σε παρακαλώ πολί –μαπολί– να βάλης στον ερχόμενο αριθμό της Κριτικής και Τέχνης, το εσώκλειστό μου αρθρουδάκι, που ιδού κιόλας τα ιστορικά του.
Τα παιδαρέλλια της Νέας Τέχνης μού ζητήσανε τη γνώμη μου για τον κ. Καβάφη. Δηλαδή μου ζητήσανε τη δική τους. Και τόντις έμαθα όσο γίνεται θετικά και σίγουρα πως η δική μου γνώμη δε θα δημοσιεφτή στον Καβαφορλούδικο τόμο που τοιμάζουνε, αγνοώ για ποιους σκοπούς εννοούνε να μην υπάρχει στον κόσμο άλλη γνώμη από τη γνώμη της Νέας Τέχνης. Την άλλη τη φοβούνται. Σ’ αφτό δείχνουνε τα παιδαρέλλια μας πως όχι μονάχα τους λείπει τάξη, γλώσσα, τέχνη και νιότη –τολμούνε οι νέοι κι αφτοί δεν τολμούνε– παρά πως τους λείπει και κάθε κρίση. Βέβαια.
Οι λίγες μου γραμμές θα περνούσανε απαρατήρητες και χαμένες μέσα στους ύμνους που θα ψάλουνε στον θεόν τους. Τώρα, εντύπωση θα κάμουνε σε όλη τη φιλολογική μας την παρέα. Και μάλιστα να διήτε αντίς έναν καραγκιόζη, καραγκιόζηδες παραπανιστούς θάχουμε της Νέας Τέχνης τα παιδαρέλλια.
Να σου και η γνώμη μου για τον κ. Καβάφη.
Ο κύριος Καβάφης
Στο μεγάλο του αγώνα το γλωσσικό, ας πούμε καλήτερα τον εθνικό τον αγώνα, που θέλει πρώτα πρώτα νου σοβαρό, συνείδηση όρθια, επειδή το ζήτημα για την Ελλάδα είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, ο κ. Καβάφης, άξιος διάδοχος, σωστό μαθητούδι του Σουρή, κατάλαβε περίφημα πως δεν είναι ανάγκη να ιδρώνει ολοένα ταφτί μας, πως χρειάζεται κάπου κάπου λίγο γλέντι. Κ’ έτσι έγινε πολί έφκολα ο κ. Καβάφης ο καραγκιόζης της Δημοτικής.
Ψυχάρης
Η γνώμη του Ψυχάρη για τον Κ., χωρίς το πρώτο μέρος της επιστολής, ξανατυπ. με τίτλο «Ο κύριος Καβάφης», στο περ. Ο Νουμάς (Δεκ. 1924) 437. Βλ. και γαλλική μτφρ. και σχόλια του Louis Roussel στο Libre 29 (8 Μαρτ. 1925). Ξανατυπ. και στο Επιστολές, 120-121.
Α546
