Δ1716 Γιάγκος Πιερίδης: Ο Καβάφης. Συνομιλίες και χαρακτηρισμοί. [Στο εξώφυλλο: Πρόλογος Μαλακάση.] Έκδοση β΄ συμπληρωμένη. Εκδόσεις Δωδεκάτη Ώρα <1965>.
21,5 × 14,5 εκ. ~ 96 στ.
Δεύτερη, εμπλουτισμένη έκδοση του Δ837.
ΚΡΙΣΕΙΣ:
Δ1716.1 Ανδρέας Καραντώνης. Η Ημέρα, 28 Ιαν. 1966.
Δ1716.1.β Α. Λυκαύγης, «Γιάγκου Πιερίδη: Ο Καβάφης», Μάχη, Λευκωσία, 25.2.1966. «[...] Για τον Καβάφη έχουν λεχθεί και γραφεί πάρα πολλά. Δοκίμια κριτικά, μελέτες, διαλέξεις, τόσο για το έργο του όσο και για την ζωή του. [...] Το βιβλίο αυτό του Γιάγκου Πιερίδη μάς μιλάει για την ζωή του Καβάφη. [...] Δεν πρόκειται για μια ανάλυση· ούτε για ωραιοποίηση ή μυθοποίηση ενός προσώπου. Εδώ παρουσιάζεται ο άνθρωπος Καβάφης με τις αδυναμίες του· με τις ιδιομορφίες του ή την ομορφιά του σε σχέση με τον εαυτό του και με τους άλλους, σε σχέση με την τέχνη του και την εποχή του. [...]»
Δ1716.2 Δημοσθ. Κόκκινος. Ηπειρωτική Εστία 15 / 169 (Μάιος 1966) 303.
Δ1716.2.β Δώρος Χρίστης, «Κυπριακή πεζογραφία. Γιάγκος Πιερίδης», Πατρίς, Λευκωσία, 12.8.1966. «[...] Μας έχει δώσει κάποτε ένα ωραίο βιβλίο για τον Καβάφη, Ο Καβάφης, συνομιλίες, χαραχτηρισμοί, ανέκδοτα, με τον οποίο είχε την ευκαιρία να γνωριστεί όταν ζούσε στην Αλεξάνδρεια. [...] Ήταν η περίοδος της μεγάλης ανθήσεως της λογοτεχνίας στην Αλεξάνδρεια, η οποία συναγωνιζόταν την αθηναϊκή, με την πληθώραν εκείνη των ονομάτων, του Καβάφη, Περίδη, Καρακάση, Βορεάδη, Κεφαληνού, Μαλάνου, Πάργα, Αλιθέρση. Οι λογοτέχνες της εποχής εκείνης εκινούντο με επίκεντρο τον Καβάφη, από τον οποίον οι περισσότεροι ήσαν επηρεασμένοι. Ο Πιερίδης δεν έχει επηρεασθεί τόσο απ’ αυτόν στο λογοτεχνικό του έργο όσο από την εξωτερική του συμπεριφορά. Έχει αντιγράψει τον τρόπο προβολής του στους λογοτεχνικούς κύκλους, την μανία της διαφημίσεως που προϋποθέτει τον πρώτο, την τάση να προεκτείνει μ’ έναν έξυπνο τρόπο τον ψίθυρο γύρω από το άτομό του, ακόμη και τους ακκισμούς της ομιλίας του. Ας ριψοκινδυνέψουμε να σημειώσουμε εδώ μιαν επιφύλαξη: όσο περισσότερο γνωρίζεις τον Πιερίδη σαν φαινόμενο της λογοτεχνίας μας τόσο διστάζεις κατά πόσο είναι αυθεντικά όλα τα ανέκδοτα που αναφέρει για τον Καβάφη. Ο ίδιος δεν θα δίσταζε να διαδώσει δικής του εφευρέσεως «ανέκδοτα» για να αυτοϊκανοποιείται ότι κατόρθωσε να αλλάξει κάπως τον «ρουν» της ιστορίας γύρω από το είδωλο του Καβάφη. [...]»
Δ1716.3 Μαρία Κ. Δεδέ. Ιωλκός 3 / 8 (Νοέμβρ. 1966) 375.
Δ1716.4 Λευτέρης Ραφτόπουλος. Θεσσαλία Βόλου, 13 Δεκ. 1966.
Δ1716.5 Αλ. Φλωράκης: Το βιβλίο. Νέα Σύνορα 3 (Ιούλ.-Σεπτ. 1969) 94.
